Ben her türlü iyi müziği dinleyen bir yapıdayım bilen bilir, kulağım var yani, Gazapizm’in Aborjin parçası zaten kendi başına güçlü bir iş, liriklerin sertliği, flow’un o kendine has ağırlığı, beat’in karanlık tınısı… Şarkı, “ben zaten buradaydım” diyen bir güçle giriyor ama mesele şu ki, klip tamamen başka bir gezegen. Abartısız söylüyorum: Türkiye’de yapılmış yapay zekâ temelli işlerin çıtasını tek videoda başka bir seviyeye çekmiş.
Klip özellikle dünyadaki ünlü figürlerin AI ile bu kadar yerinde, detaylı ve doğal biçimde kullanılmasıyla şaşırtıyor; ünlü yüzler sahneye yamalanmış gibi değil, anlatının kendi dokusuna işlenmiş gibi duruyor. Aborjin bunların hiçbirini yaşatmıyor. Tam aksine, görüntü sanki şarkının alt katmanlarında dolaşan bir ruhu dışarı çıkarıyor. Atmosfer hem distopik hem tanıdık; renk paleti koyu ama sert değil; soyut sahneler “bak bu AI” diye bağırmıyor, sadece anlatıya hizmet ediyor. Yani gösteriş yok, “bakın biz de AI yaptık” havası hiç yok bu yüzden klip değil, klipli manifesto gibi duruyor.
Yapay zekâ kullanımı burada bir efekt değil, bir dil. Gazapizm’in dünyasında zaten var olan tekinsizlik, bu görsel yapıda neredeyse fiziksel bir hâl almış. İnsan bedeninin sınırlarının kırıldığı anlar, gölgelerin mekanın sahibiymiş gibi davranması, figürlerin yarı organik yarı dijital görünümleri… Şarkının sözleri toplumsal yabancılaşmayı anlatırken, klip onun anatomisini çıkarıyor gibi.
Teknik olarak büyük ihtimalle farklı modeller, ağır compositing ve ciddi bir estetik kurgu kullanılmış. Ama ne kullandıkları çok önemli değil, çünkü ortaya çıkan şey bilgisayar marifeti değil, niyetin sonucu. AI ile iş yaparken en kritik eşik şudur: “Teknoloji seni konuşturuyor mu, yoksa sen mi teknolojiyi konuşturuyorsun?” Aborjin, ikinci kategoriye giriyor. Bu yüzden ucuz durmuyor, bu yüzden izleyeni rahatsız etmeyen bir yoğunluğu var, bu yüzden gerçek bir sanat nesnesine benziyor.
Klibi izlerken şunu fark ettim: Rap kültüründe uzun süredir görmediğimiz o deneysel damar yeniden açılıyor. Eskiden müzik videoları birer sinema sahnesiydi; şimdi yeniden o günlere dönüyoruz, ama yepyeni araçlarla. Yapay zekâ burada bir tehdit değil, bir kaldıraç. Doğru ellerde kullanıldığında işte böyle oluyor: yeni bir anlatım biçimi doğuyor.
Aborjin, Türkiye’de AI videolar için referans noktası olacak. Daha yolun başındayız ama bu iş, “yakında çok başka şeyler göreceğiz” dedirten nadir işlerden. Ve Gazapizm’in dünyası buna en uygun zeminlerden biri. Klip, şarkının gölgesi değil; şarkının başka bir boyutta yankısı.
Kısacası: Rap güçlü, klip zeki, yapay zekâ ise doğru yerde duruyor.
Bu üçlü bir araya gelince, ortaya böyle kalıcı bir şey çıkıyor.