Her sabah sarsılarak, midem bulanarak okuyorum uzun zamandır gazetelerdeki tecavüz ve taciz haberlerini. Daha dün sabah torununun 9 yaşındaki arkadaşlarını taciz eden 62 yaşındaki bir adamın haberini okudum. Nasıl bir insanlıktır bu, anlamıyorum. 9 yaşındaki bir çocuğun bedeni bile yoktur daha, nasıl tahrik olup taciz edebilirler?
Sabah kahvemi içtikten sonra, falıma baktım. Uzun uzun yollar gördüm 🙂 Sürekli şehir değiştiren ve gezen biri olarak neredeyse bir buçuk senedir hiç bir yere gidemedim.
Yıl 2006… Soğuk bir kış gecesi, Denizli’deyim. Dersten çıktım, dolmuşla sevgilimle beraber kaldığım eve gidiyorum. Dolmuştan indim tam apartmanın kapısına doğru yürürken radyomun kulaklığından yükselen bir şarkı içimi titretti. Lara söylüyordu “unut“.
Evler, insanların kaderlerine, sırlarına ortak olan evler… Dışarıdan sadece bir beton yığını olarak görülen evler nelere şahit olur oysa.
Aile dostlarım, akrabalarım ve kırk yaş üstü arkadaşlarım size sesleniyorum:
Yirmi dört yaşında ama hâlâ liseli kız görünümünde olan minyon bir kızım 🙂 Çocukken daha büyüyeceksin diye kandırıldım; gençliğe adım atarken daha boyun uzayacak, kocaman kız olacaksın diye aldatıldım. Yıllardır beklerim, günü güne eklerim fakat bir santim uzadığım yok. Dışardan hep eğlenceli, çıtı pıtı, ufacık görünümlü biri olarak kalacağım; güzelden çok “tatlı” diye bahsedileceğim. Toplu […]
Herkesin farklı bir hikayesi vardı ama ortak olan herkesin hikayesinin aşktan geçmiş olmasıydı. Tutkulu bir aşk, vazgeçilmez bir sevdalı, ihaneti aşka tercih etmiş zalim aşık, aşka engel olan ailelerden ibaretti hikayeler.
O odaya, o eve ve o şehre veda edeli yıllar oldu. Kapandı sandığım yaralar her düştüğümde tekrar kanadı. Anladım ki yaralarım sadece kabuk bağlamıştı. Geçen yıllar fayda etmemişti acılarıma. Yine düştüm, yine dizlerim kanadı bugün. Ve ilk acım, ilk gözyaşım, ilk sevdam yine aklımdasın.
Yazmak istiyorum yüreğimin hissettiği her şeyi. Kelimelerimi zamanla dans ettirerek, hüznü aşkla seviştirerek yazmalıyım.