Hikayenin aslı bir mail ile bana geldi orada dünya kaynaklarının, su elektirik vs. doğru kullanılması öğütleniyordu ve bunun içinde Japonyanın zamanında yaşadığı ekonomik krizi ve bunu nasıl aştıklarını anlatıyordu. Hikayeden bir alıntı;
Vaktiyle Japon ekonomisi bir darboğazdan geçiyor. İç Borçlar, dış borçlar gırtlağı aşıyor. Zamanın başbakanı meclisi toplar.
Kürsüye çıkar. Durumu olanca açıklığı ve tehlikeleri ile anlatir ve şu andan itibaren der, Allah şahidim olsun ki, Japonların iç ve dış borçları son kuruşuna kadar ödenmeden, pirinçten başka bir şey yemeyeceğim. Şu üstümdeki elbiseden baska elbise giymeyeceğim. Dediklerini yapar,en ustten en alta bir israftan kacinma kampanyası acilir. Japonya bütün borçlarını öder. Bu durumun toplumun butun kesimlerini, tek istisna olmadan kapsadığını söylemeye gerek yok.
Japon başbakanı ile ülkemizin başbakanı arasındaki fak işte bu, Japon başbakanı sadece prinç yemeye razıyım diye halka hitap edip ülkeyi kampanyaya davet ederken bizimki çocuklarını amerikada okutmaya ve şirketlerinin nasıl daha fazla kar etmesiyle meşgul.
Hikayenin ve bahsi geçen mailin tamamı için [via]