Cezmi Ersöz kendimi özdeşleştirebildiğim nadir sanatçılardan birisidir, onda bana çok benzeyen bir yön vardır, o da kaybetmekten aldığı haz. Cezmi Ersöz kendisinden şöyle bahseder; Cezmi Ersöz kaybetmeye mahkumdur. Kaybettikçe haz alıyorum. Mazoşizm değil bu. Benim ruhum böyle oluşmuş. Kaybetmek bana şiirsel bir tad veriyor. Ayağım kaydıkça, birileri tarafından kazandığım başarı elimden alındıkça ben kendime “Hah […]
Biliyorum konuşacak bir şeyimiz yok, Ama gözlerini al gel, Elindeki yarayı, suskunluğunu, acemiliğini, Beni birisi severse inanmam, Seni birisi severse utanırsın, Bilmediğin bir hastalığa acımak için bile olsa gel, Biliyorum, konuşacak bir şeyimiz yok, Ama ıstırabım sende, mutlaka al da gel. Cezmi Ersöz
Tek başına bir odada kalıyordun. Odanın duvarları baştan başa camdı. Baştan başa sımsıcak ruhtu… Odanın ortasında çırılçıplaktın. Bir sandalyede oturuyordun. Odan ılık, tanıdık, hiç kesilmeyen bir rüyanın ortasında salınıyordu. Yüzünden dünyadaki bütün zamanlar geçiyordu. Yüzündeki bütün zamanları özlüyordum… Yüzünün bütün zamanlarının dışındaydım. Odanda tek başınaydın, ama o büyüsünü, o derinliğini yaşamayı çok arzulasam da, yine […]
Birden fermuarını çözdü, pantalonunu aşağıya indirdi. Sonra da külodunu çıkarttı. Beni nasıl aşalıyaağını biliyordu, ama öfkesini kontrol edemiyordu da: “Hadi gel, gir içime, hadi hakkındır, beni evine aldın ya, beni o soğuk sokaklardan kurtarıp getirdinya buraya, gir içime hadi…” diye bağırmaya başladı… Karanlık yerimin bu denli zorlanması öfkeden deliye döndürmüştü beni. Ona tam, “yeter artık, […]